Een vluggertje Portugal: 1.300 kilometer voor een paar glazen wijn en een hoop lol

Soms vragen klanten mij hoe vaak ik dan naar Portugal ga.

Het antwoord is simpel: zo vaak mogelijk

Niet alleen omdat het zo’n mooi vakantieland is – al is dat zeker waar – maar ook omdat je wijn niet uit een catalogus kiest. Wijn is mijn werk maar ik ga ook graag om alleen even bij te tanken. Zonnetje, lekker eten en even rust.

Maar ook als het werk is maak ik er graag een feestje van. Een nieuwe wijn proef je bij voorkeur op de locatie waar hij gemaakt wordt en… met de maker van de wijn. Je luncht met de wijnmaker, loopt door de wijngaard, proeft verschillende jaargangen en ontdekt waarom de ene wijn uiteindelijk wel in mijn assortiment kan komen en de andere niet.

Ook eind Januari vorig jaar werd het een kort bezoek. Vier dagen, ruim 1.300 kilometer rijden en nieuwe wijnen proeven samen met goed gezelschap.

Zo’n reisje noem ik altijd een “vluggertje Portugal”.

Van Faro naar de westkust

En daar gaan we.

De zon schijnt al uitbundig als Chris en ik de huurauto ophalen op de luchthaven van Faro.

Chris is half Portugees en spreekt, net als ik, alleraardigst Portugees. Hij is eigenaar van Grand Café Restaurant Erasmus aan de Coolsingel en Grand Café Restaurant Prachtig, gelegen aan de Maas in Rotterdam. Bovendien schenkt hij al jarenlang Portugese en natuurllijk wijnen uit mijn assortiment.

We delen dezelfde passie: Bikkelen maar ook lekker eten en drinken en natuurlijk mooie vrouwen.

Onze eerste bestemming is Vila Nova de Milfontes aan de ruige westkust van Portugal.

Dat ligt niet bepaald op de route naar onze uiteindelijke afspraak in Évora. Sterker nog, we rijden er bijna driehonderd kilometer voor om.

Toch doen we dat iedere keer weer.

Waarom?

Meestal om bij te komen van de lange avond en korte nacht ervoor bij mij in Abbekerk. Voorpret zeg maar. En natuurlijk lekker zwemmen in de baai en ’s avonds op tijd naar bed.

Maar… nog belangrijker: vanwege Tasca do Celso.

Er waren werkzaamheden op de snelweg A2, dus besloten we deze snel te verlaten en binnendoor te rijden, dwars door de leegte van Noord-Algarve en Zuidwest-Alentejo.

De afstand die de navigatie aangeeft, verandert van 130 naar 168 kilometer, maar goed: het is de moeite waard.

Heerlijk die rust, de slingerweggetjes en de koffie voor 80 cent. Langs het meer van Santa Clara – prachtig is het. Ondertussen is het buiten 16 graden en dat voelt gewoon heerlijk in de zon. Thuis in Nederland is het al weken koud, grauw en grijs.

Een restaurant waar Portugese wijn leeft

Tasca do Celso behoort al jaren tot mijn favoriete restaurants in Portugal.

Niet alleen vanwege de keuken, maar vooral omdat hier als een van de eersten nieuwe Portugese wijnen worden geschonken. Restauranthouders, sommeliers en wijnmakers ontmoeten elkaar hier regelmatig en rijden graag twee uur om te kunnen lunchen in dit restaurant.

Het is een plek waar je heel veel leert, meer dan op een cursus van drie dagen.

Tijdens het eten praten we uitgebreid bij met José, de eigenaar.

Welke wijnhuizen zijn bezig met iets nieuws? Welke jonge wijnmakers vallen op? Welke regio ontwikkelt zich verrassend snel?

Dat soort gesprekken zijn goud waard voor een specialist in Portugese wijnen.

Na een lange lunch, de nieuwste nieuwtjes en van alles te hebben geproefd, wandelen we lallend terug naar het hotel.

Dit is toch geen werk?

Dit is een vluggertje Portugal.

De mooiste omweg van Portugal

De volgende ochtend vertrekken we richting Évora en normaal gesproken neem je de snelweg.

Maar juist daar hadden wegwerkzaamheden onze planning flink in de war kunnen sturen. Daarom besluiten we binnendoor te rijden, dwars door Alentejo.

Dit zijn misschien wel de mooiste kilometers van de hele reis geworden. Slingerende wegen. Kurkeiken. Olijfbomen. Ooievaars. Stuwmeren.

Het is eind januari en 18 graden met een strakblauwe lucht. Op zulke momenten besef je weer hoe leeg en rustig Portugal eigenlijk is. Dat is misschien ook wel een van de geheimen achter de Portugese wijnbouw.

Ruimte, rust en tijd.

Op bezoek bij António Maçanita

Het echte doel van deze reis ligt in Évora.

Daar ontmoeten we uiteindelijk António Maçanita, de bekendste wijnmaker van Portugal.

Binnen Portugal geldt hij als een van de meest vernieuwende wijnmakers van zijn generatie. Zijn visie op terroir, inheemse druivenrassen en regionale identiteit heeft veel invloed gehad op de Portugese wijnwereld.

Bij Rumo Wines, het paradepaardje van Fita Preta, worden we hartelijk ontvangen door eigenaresse Marta. Voordat er ook maar één wijn wordt geproefd, gaan we eerst lunchen. Zoals dat in Portugal hoort.

“Jezus, wat een lekkere wijn ehhh….maakster,” fluistert Chris. Ik ben het roerend met hem eens, maar trek een gezicht van: “Hou nou ff je mond, kerel.” Talvez ela entenda pouco Holandês!

In restaurant Sal Grosso verschijnen de eerste gerechtjes op tafel en daarbij proeven we de complete Rumo-serie. Wel twee keer.

We lachen, en Marta leert ons Portugese liedjes en danst daarop mee. Pas daarna schuift António zelf aan.

Dit is nou precies waarom ik graag naar Portugal ga

Je proeft niet alleen wijn.

Je hoort ook waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt. Waarom is voor deze blend gekozen? Een blend is trouwens een wijn gemaakt van meerdere druivensoorten.

Waarom juist deze druiven? Waarom een ander vat? Waarom een andere oogstdatum?

Dat soort kennis blijft dan hangen.

Portugal proeven tot je niet meer kan

Na de lunch proeven we alle wijnen nog een keer in de luxe van wijnhuis Fita Preta. Nu rustig en aandachtig, want Marta is de kinderen van school halen.

Zonder afleiding en zonder eten levert dat vaak heel andere indrukken op. Een wijn die tijdens de lunch geweldig leek, kan zonder gerecht ineens heel anders overkomen.

Juist daarom proef ik iedere wijn meerdere keren voordat ik besluit hem op te nemen in mijn assortiment.

Op naar Leiria

De volgende ochtend vertrekken we opnieuw vroeg. Ruim 250 kilometer noordwestwaarts.

Bestemming: Vidigal Wines in Leiria.

Hier wacht Rodrigo, de mede-eigenaar van Vidigal, ons op. Rodrigo en ik kennen elkaar inmiddels al 15 jaar en hebben lief en leed gedeeld.

Irmão noemt ie me en daar ga ik goed op. Zoals altijd begint het bezoek met een uitgebreide lunch in Casa de Nora, het hotel waar Rodrigo ons onder heeft gebracht. Daarna verschijnen de nieuwste jaargangen en nieuwe wijnen op tafel.

Ik snakte naar een koud biertje, dus proef maar hele kleine beetjes.

Vooral de nieuwe Julia Florista Premium maakt indruk. Elegant en met diepgang, een smaakbeleving van jewelste. Precies het soort wijn waar Chris en ik enthousiast van worden.

Betaalbaar en erg lekker.

Na het proeven praten we nog uren over de komende oogsten, nieuwe ontwikkelingen en de verwachtingen voor de Portugese wijnmarkt.

Hahaha, nee natuurlijk niet. Drie mannen… wat denk je nou? We hadden het over onze zaken, het zware leven, auto’s en Marta natuurlijk.

Pas diep in de avond sluiten we de dag af. We zijn in de meest obscure tenten geweest.

Vier dagen later

Nog voor zonsopkomst stappen we opnieuw in de auto.

Vierhonderd kilometer terug richting luchthaven Faro.

Vier dagen. Ruim 1.300 kilometer gereden. Mooie gesprekken met Chris. Veel wijnen geproefd en een hoofd vol nieuwe ideeën.

Ik koop geen Portugese wijn zonder alles te weten. Ik wil de mensen achter de wijn leren kennen en zien waar de druiven groeien en hoe de mensen die de wijn maken zijn opgegroeid.

Klopt alles? Is de wijn uitzonderlijk voor zijn prijs?

Voelt het complete plaatje goed? Dan stap ik in. Ik wil begrijpen hoe, waarom en door wie een wijn is gemaakt. Pas daarna besluit ik of een wijn goed genoeg is voor mijn assortiment.

Want uiteindelijk koop je geen fles wijn.

Je koopt het verhaal, het vakmanschap en de passie van de mensen die hem hebben gemaakt.

En precies daarom stap ik met plezier weer in de auto voor zo’n volgend “vluggertje Portugal”.

Wie is Sandor?

Ik ben Sandor, oprichter van Sandor Wine Import.

Ik importeer Portugese kwaliteitswijnen van kleinschalige wijnhuizen en zoek vooral naar wijnen met een verhaal.

Geen massaproductie, maar karakter. Wijnen die iets vertellen over de grond, het klimaat en de mensen achter de fles.

Daarom schrijf ik iedere maand niet alleen over wijn, maar ook over de mensen die ik ontmoet en bijzondere momenten rondom wijn.

Vindt u dit verhaal leuk? Stuur hem dan eens door naar iemand die óók blij wordt van een goed glas wijn.

Dat is voor mij de mooiste reclame die er bestaat.